Ölüme bakış açımız toplumsal olarak pek huzur verici değil…Ölüm bize bir yok oluş,kontrolümüzün dışında başımıza gelen bir olay,çaresizlik , ölümden sonra yargılanacağımız başka bir dünya ve kalanlar için çok acı verici bir süreç olarak öğretildi… Bu öğretiyle pek çoğumuz ölümden ve sevdiklerimizi kaybetmekten çok korkarız. Daha başımıza bile gelmeden yaşamın pek çok anında ölüm ve kaybetme korkusuyla yaşarız. Bu tarz bir yaşam şekli bizi yaşarken nefessiz bırakır…

Bugün bir cenaze törenine gittim. Sevdiğim bir arkadaşım babasını uğurladı.Hüzün,kayıp hissi,şaşkınlık,ailenin kenetlenmesi cenazelerde hissedilen duygulardır.Bir de “ateş düştüğü yeri yakar” misali cenazeye katılanların günlük konularda konuşmaya devam etmesi ölümü bir reddediş mi yoksa öyle bir ortamda egosal anlamsızlıkları daha fazla gördüğümüz için herkese daha sevgiyle yaklaşarak başkalarını daha çok kucaklama,sarılma ve konuşma isteği mi doğuruyor diye hep sorarım kendime…

Cenazede torunlarının dedeleri için yaptığı harika konuşmada bir aile büyüğünün nasıl önemli bir örnek oluşturmuş olduğunu,hayatının keyifli yanlarını onlarla ne güzel paylaşmış olduğunu,sapasağlam duruşuyla ailesini nasıl toparlamış olduğunu , torunlarına gururla hatırlayıp bahsedebilecekleri bir manevi mirası nasıl bırakmış olduğunu hepimiz hissettik. Ölümden sonra bir yaşam var ise bu hep yaşamak değil de nedir? Hep hatırlanacak , gururla bahsedilecek ve yaşatılacak aile değerleri…

Yıllar önce okuduğum bir kitapta “cenaze töreninizin nasıl olmasını istersiniz ?” diye bir soruyla karşılaşmıştım. Beni çok etkilemişti ve bu soru üzerine epey düşünmüş ,hayalini kurmuştum. Bu neye yarar diyeceksiniz? Bu hayatı nasıl yaşamak istediğinizi bir kez daha size hatırlatır. Cenaze töreninizde insanların sizden nasıl bahsetmesini istemeniz , yaşarken bunun için ne yapmanız gerektiğini gösterir.Cenaze töreninizin ruhu sizin ruhunuzdur aslında… Siz nasıl bir insan olduysanız, nasıl bir yaşam sürdüyseniz bu tören de öyle olacaktır,insanlar sizi öyle uğurlayacaktır…

Başka okuduğum bir bilgi de bana yaşarken kullanmak üzere çok huzur vermişti. Kişi öldükten sonra ona hayatının her karesi bir film şeridi gibi gösterilirmiş ve ona “Bak bakalım bütün hayatına ve söyle memnun kaldın mı? Yapabileceğin halde yapmadığın bir şeyler kaldı mı? “ diye sorulurmuş. Ben bu soruyu yaşarken soruyorum kendime … Yapmak istediğim ve yapmadığım; veya yapabileceğim ve pek çok uydurduğum mazeretle ertelediğim, yok saydığım ,bastırdığım ama aslında bana ve etrafıma huzur verecek şeyleri bulmak ve hemen onları gerçek yapmaya başlamak için… Hayallerimi gerçekleştirmek,kızgınlıklarımı şifalandırmak, hayattayken affedeceklerim,tanışmak istediğim insanlar,yaşamak istediğim maceralar,görmek istediğim yerler “ölmeden önce yapılacaklar “ listemde kendilerini yeniliyorlar …

Bugünkü cenazenin sonunda aile değerlerinin sağlam olmasının , sevgi ve kenetlenmenin , “ben senin için buradayım” hissinin nasıl bütün aile bireylerini şifalandırdığını ; böyle zor günlerin bile yanında sevdiğin insanlarla , hayatta yanında yürüyeceğini bildiği aile bireylerinin varlığıyla daha kolay atlatılabileceğini bir kez daha yaşadım. Ölüm belki de bize öğretildiği kadar korkutucu değildir. Belki de ölüm karşısında ne giden , ne de kalan çaresiz değildir…

Hatta belki de her bir kişi bu dünyaya geleceği zamanı , ailesini ,yaşayacağı olayları ,kişileri,dersleri ve gideceği zamanı kendi seçiyordur. Kendi seçtiği için de ölüm karşısında çaresiz değildir.Kendi isteğiyle aramızdan ayrılıyordur. Bu bakış açısıyla giden kişinin seçimine saygı duymamız ve biz burada kalanlarında eğer var ise kendimizi suçladığımız nedenler , ya da yaşanmamışlıkların acısı anlamsızlaşmıyor mu?
Bizim bilmediğimiz,göremediğimiz daha büyük bir ilahi plan ve düzen olamaz mı? Biz görmüyoruz diye bu plan yok sayılabilir mi?

Belki de bu soruların cevaplarını şu anki bilincimizle bilemeyeceğiz. Fakat bildiğimizin dışında bu bakış açısıyla olaylara yaklaşmak bize farklı pencereler açabilir…

Bugün de böyle geldi içimden…

Gidenlerin yolları açık ve ışıklı ; kalanlarında hayatları huzur ve sevgi dolu olsun …

Violet Alalof